วันนี้ตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับอาการแปลก ๆ ที่เป็นปกติอยู่บ่อย ๆ ที่แฟนประจำ Blog นี้จะได้เห็นคำนี้อยู่บ่อย ๆ พอๆกับคำว่า ขี้เกียจ นั้นก็คืออาการ ป่วง มีหลายคนถามว่า ป่วง คืออะไร ก็เลยมานั่งนึกๆว่า ป่วง คืออะไร มีรากศัพท์มาจากคำว่าอะไร มีที่มาที่ไปอย่างไร ใครเป็นคนบัญญัติศัพท์นี้ขึ้นมาใช้ และเป็นคำไทย หรือว่า คำเมือง................ไม่รู้เหมือนกันว่า เริ่มใช้คำว่า ป่วง มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าคำนี้เข้ามาอยู่ภายในหัวสมองกลวงๆ ที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยนี้ และอาการป่วงที่กระจายอยู่ตามกระแสเลือดในร่างกายมาตั้งแต่เมื่อไหร่.............ตอนแรกก็คิดว่า หรือจะเป็นศัพท์บัญญัติเฉพาะตัวที่ตัวเองชอบตั้งขึ้นมาใช้เองและชอบลืมตัวเอาไปพูดกับคนอื่นจนเค้างง ตัวอย่างคำที่ใช้บ่อยๆเช่น

•     ตึ๊ง-ตึ๊ง = หลังเต่า  เช่น “นี่นี่!! ระวังตึ๊ง-ตึ๊ง นะ....โอ๊ยยย !! บอกแล้วว่าให้ระวังตึ๊ง-ตึ๊ง แล้วยังไม่เบรกอีก....”(แหนะ!! มีการไปว่าเค้าอีก...คนขับรถคงกำลังงงอยู่ว่าไอ้ ตึ๊ง-ตึ๊ง ของจุ๊บมันคืออารัยว๊า) 

•     กะง๊อง = เครื่องหมายคำพูด “ ”  เช่น  “นี่ๆใส่เครื่องหมายกะง๊องด้วยซิ”.....“ใส่เครื่องหมายอารัยนะ” คนฟังก็ได้แต่ทำหน้างง…. “ก็ใส่ไอ้ตัวกะง๊องๆไง”....ยังไม่รู้ตัวอีกอ่า คราวนี้เลยโดนสวนกลับมาว่า “แล้วไอ้กะง๊อกของแกเนี่ย มันคือตัวอารัยล่ะ”  หุหุ แล้วก็นึกขึ้นได้ เลยต้องรีบขอโทษขอโพยกันใหญ่ ดีนะไม่โดนตีหัวแตกซะก่อน

            นี้ก็เป็นเพียงตัวอย่างบางคำที่บัญญัติขึ้นมาใช้เอง.......เอาล่ะ กลับมาที่ความหมายของคำว่า ป่วง ตามคำหมายในพจนานุกรม ฉบับจูจุ๊บ (หมายเหตุ : ไม่สามารถนำไปใช้อ้างอิง หรือเป็นหลักฐานในกรณีใดๆทั้งสิ้น) คำว่า ป่วง เป็นคำที่ไม่รู้จะหาความหมายเฉพาะยังไงดี เนื่องจากมันเป็นอาการ อาการหนึ่งที่ไม่มีที่มาที่ไป นึกอยากมาก็มา นึกอยากจะหายก็หาย แล้วแต่กรณี....เป็นอาการที่นำหลายๆอาการเข้ามาผสมผสานกันได้อย่างลงตัว คือ อาการเบื่อหน่ายกับทุกสิ่ง เซ็ง เครียด หงุดหงิด ง่วงนอน ฯลฯ ซึ่งก็แล้วแต่ละกรณีอีกเช่นกัน อาการป่วงจะเกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่รู้อารัยซักอย่าง รู้อย่างเดียวตอนนี้ ป่วง.....เมื่อเกิดอาการนี้จะทำให้เกิดความรู้สึกที่อยากจะหนีไปที่ไหนก็ได้ ไปให้พ้นความซ้ำซากจำเจที่เกิดในชีวิตประจำวัน...

            วิธีรักษา อาการป่วงเป็นอาการที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ มีเพียงแต่ทำให้อาการทุเลาลง แต่ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าอาการจะกลับมากำเริบอีกเมื่อไหร่ และใช้เวลานานแค่ไหน...วิธีที่จะทำให้อาการป่วงบรรเทาลง คือ การได้ทำอารัยที่แตกต่างออกไปจากเดิม เช่น การไปกินเหล้า เฮ้ยย!!ไม่ใช่ ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ..การไปปิ้งของ หรือว่า การช๊อปปิ้ง นั้นเอง..การได้ระบายเรื่องราวต่างๆ ให้ใครซักคนฟัง..การไปทำบุญ ตักบาตร ปล่อยนกปล่อยปลา ฯลฯ เป็นต้น

            ตอนนี้เวลาที่เกิดอาการป่วงไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารัย ภาพท้องทะเล ภาพเกาะที่เงียบสงบ กับภาพวิถีชีวิตที่เรียบร้อยแถวทะเล มันมักจะโผล่เข้ามาในความคิดอยู่เสมอ (สงสัยกระเหรี่ยงน้อยอยากลงดอยไปเที่ยวทะเล) แต่ด้วยเหตุผลของภาระหน้าที่การงานทำให้ไม่สามารถจะทำให้ภาพในจินตนาการเป็นจริงขึ้นมาได้....555 ทำเป็นให้ดูดี แต่จริงๆแล้วคือ ไม่มีเงิน ไม่มีเพื่อนไปนั้นเอง เฮ้อออ!! เมื่อเช้าตอนขับรถมาก็คิดว่าถ้าอยู่ดีๆ หายตัวไปเลยจะดีมั๊ยนะ แต่ก็ได้แต่คิดเท่านั้น...

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            วันนี้ขณะที่ขับรถออกจากบ้านมาทำงาน อาการป่วง ก็ค่อยๆกำเริบ คุกคาม ไหลเวียนขึ้นมาในกระแสเลือด อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว....หลายๆเรื่องที่เข้ามาวนเวียน ให้ต้องขบคิด ความคิด ความรู้สึกแย่ๆที่เริ่มต้นก่อเกิดอาการ คือ เรื่องที่ตัวเองหาจุดยืนให้กับตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวเองชอบ หรือว่าอยากที่จะทำงานอะไร งานที่ทำอยู่ในปัจจุบัน ไม่ใช่ว่าไม่ดี เป็นงานที่ดีงานหนึ่ง สถานที่ทำงานกว้างขวาง มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆมากมาย เช่น คอมพิวเตอร์ส่วนตัว, Internet ฟรี, แอร์เย็นๆ ฯลฯ เป็นงานที่ถือว่าไม่ยุ่งยาก และก็ไม่ได้ง่าย สบายตลอดเวลา แต่ก็ถือยังสบายกว่าใครหลายๆคน นับว่าโชคดีที่ได้ทำงานที่นี่ตั้งแต่เรียนจบได้ไม่กี่เดือน เดือนสิงหาคม 49 นี้ ก็นับเป็นเวลา 5 ปี ที่ทำงานที่นี่มา แต่แล้วก็มีความคิดที่ว่า ในอนาคตล่ะ เราจะทำงานที่นี่ไปจนถึงเมื่อไหร่ เป็นที่รู้ๆกันว่าการทำงานกินเงินเดือนแบบนี้ ไม่มีทางทำให้รวยได้ นอกซะจากคุณจะทำงานกินเงินเดือน เดือนละเป็นแสน........งานที่ทำอยู่จะเรียกว่าใช่งานที่อยากทำหรือป่าว มันก็ยังไม่ใช่ แล้วก็ย้อนกลับมาถามตัวเองว่า แล้วอยากทำงานอารัย มันก็หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ ถามว่าเก่งอะไร มีความเชี่ยวชาญทางไหน ก็ตอบได้แค่ว่า ไม่รู้ รู้แต่ว่ามีความรู้เหมือนเป็ด ก๊าบๆ รู้โน่นรู้นี้นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เก่งอะไรซักอย่าง...จะไปสมัครงานที่อื่น ก็ไม่รู้ว่าจะไปสมัครงานอะไรดี ไปแล้วถ้าแย่กว่าเก่าล่ะ ถ้าหางานใหม่ เงินเดือนน้อยกว่าเดิม ใครล่ะอยากจะไป แต่ถ้าจะอยากได้เงินเดือนมากกว่าเดิม คุณก็ต้องมีความสามารถจริงๆ คิดแล้วก็ยิ่งเครียด

            แต่แล้วเรื่องมันก็ไม่ได้จบลงแค่เรื่องงาน มันพาลไปพัวพันกับเรื่องอื่นอีกหลายๆ เรื่อง หลังจากที่สับสนกับเรื่องงาน มันก็ตามมาด้วยเรื่องเรียน เหตุผลที่เรียนต่อเพราะว่า ณ ช่วงเวลาหนึ่ง สถานการณ์ในที่ทำงาน ไม่มั่นคง มีความเสี่ยงต่อการถูกปลดออกจากหน้าที่...ทำให้ในช่วงเวลานั้น เครียดมาก และทำการตัดสินใจว่าจะเอาเงินก้อนเล็กๆที่แม่บอกว่าเตรียมให้ลูกๆว่าจะเอาไปลงทุนทำธุรกิจ หรือว่าจะเอาไปเรียนต่อ ตอนนั้นก็คิดไม่ออกว่าจะเอาไปลงทุนทำธุรกิจอะไรดี ถ้าลงทุนแล้วประสบความสำเร็จก็ดีไป แต่ถ้าเจ๊งขึ้นมา เงินก้อนนั้นก็จะหายแว๊บไปเลย ก็เลยตัดสินใจเรียนต่อดีกว่า เพราะว่าผลสุดท้าย เรียนจบมาก็ยังมีดีกรีป.โท มาให้พ่อแม่ชื่นใจ...ตอนนี้ก็คิดอยู่เสมอว่า เราคิดถูกคิดผิดที่เรียนต่อ ป.โท....เวลานี้ได้แต่ถามตัวเองว่าได้อะไรจากการเรียน ป.โท ที่แน่ๆ คือ ได้เพื่อน ได้ความรู้ แต่ยังไม่สามารถนำมาพัฒนาตัวเองได้ อันนี้ไม่ใช่ความผิดของการเรียน แต่มันเป็นความผิดของตัวเอง ที่ไม่รู้พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ไม่พยายามเรียนรู้ด้วยตัวเอง...อาจจะเป็นเพราะว่าหลังจากเรียนไป ถึงได้รู้ว่าหลักสูตรนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองคาดหวังว่าจะได้เรียน และมันเป็นความผิดของตัวเองที่คิดว่าการเรียนป.โทจะเหมือนกับการเรียนป.ตรี ที่มีอาจารย์คอยสอนความรู้ทุกอย่างให้เราตั้งแต่จนจบ....ตอนนี้ก็ยังเรียนไม่จบ เหลือเพียงแค่ IS ตัวเดียว แค่ตัวเดียวแต่ก็สร้างปัญหาให้มากมาย คือ อยากจะไปไหนก็ยังไปไม่ได้ ติดที่ว่ายังเรียนไม่จบ จะยกเลิกไปเลย ไม่สนใจก็กลัวพ่อกะแม่จะเสียใจ เสียดายเงินที่ลงทุนไป ความฝันที่คิดว่าจบป.โทมาจะได้ทำงานที่เงินเดือนเยอะๆ พ่อกับแม่จะได้สบาย มันก็ไม่ได้เป็นความจริงตามที่ฝันไว้............ตอนนี้พยายามที่จะทำ IS ให้เสร็จไวๆ จะได้ปลดภาระที่หนักอึ้งนี้ออกจากจิตใจซะที

            พอจบจากเรื่องงานเรื่องเรียน มันก็ย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องชีวิตของตัวเอง ว่าทำไมชีวิต ความคิดของเรามันถึงได้ไร้สาระจริงๆ เมื่อไหร่จะมีความคิดโตเป็นผู้ใหญ่เหมือนคนอื่นซะที มันรู้สึกว่าอายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว บางคนอายุเท่าเรา ทำไมเค้าประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เค้ามีหลักทรัพย์มีอะไรหลายๆอย่างเป็นของตัวเอง ไม่ล่องลอยไร้จุดหมายเหมือนเรา แล้วตอนนี้เรามีอะไร ไม่มีอารัยเป็นชิ้นเป็นอันที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองเลย...เมื่อไหร่จะรวย ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวมาตั้งแต่เด็ก ที่อยากรวยไม่ใช่อารัยหรอก อยากให้พ่อแม่สบาย อยากให้เค้ามีเงินซื้ออารัยก็ได้ที่เค้าอยากซื้อ อยากให้เค้าไปเที่ยวในที่ที่เค้าอยากไป...แต่ทุกวันนี้แค่ตัวเองยังเลี้ยงตัวเองไม่รอดเลย เฮ้อออ!! ก็รู้ตัวนะ ว่าโดนทั้งพ่อ แม่ พี่น้อง และคนรอบข้างคิดว่า เมื่อไหร่จะทำโตซะที เลิกทำตัวไม่มีระเบียบ ทำตัวติ๊งต๊อง ไร้สาระเป็นเด็กอยู่ได้...อยากบอกว่าไม่ใช่ไม่คิดที่จะปรับปรุงตัวเอง ก็สันดาน เฮ้ยยย นิสัยมันชอบง๊องแง๊ง ทำตัวขี้เกียจ ทำตัวเป็นเด็กนี่นา เอาเป็นว่าจะพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นให้สมกับอายุ มีสาระมากขึ้น ขี้เกียจให้น้อยลง และจะเป็นคนดีของสังคมก็แล้วกัน

            ถามตัวเองอยู่เสมอว่ารู้จักคนเยอะมั๊ย ก็รู้จักเยอะนะ เพื่อนเยอะมั๊ย ก็เยอะนะ...แล้วก็ถามตัวเองว่าเหงามั๊ย เหงานะ...ทุกวันนี้ตื่นเช้ามาขับรถไปทำงาน ทำงานเสร็จขับรถกลับบ้าน ชีวิตทุกวันก็มีอยู่แค่นี้...นานๆทีเพื่อนจะชวนไปเที่ยวที เนื่องด้วยภาระงานความรับผิดชอบของเพื่อนๆแต่ละคนที่มีเพิ่มมากขึ้นตามประสบการณ์ การที่เพื่อนต้องย้ายไปทำงานต่างจังหวัด การที่เพื่อนๆเปลี่ยนสถานะจาก สาวโสด ไปเป็นสมรสแล้ว ทำให้การนัดหมายสังสรรค์ก็ลดลงไปเรื่อยๆไปตามกาลเวลา...ตอนนี้นึกอยากจะไปไหนก็ไม่รู้จะโทรไปชวนใครดี เพราะว่าไม่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้า อยู่ๆดีก็นึกอยากจะไป บางทีกดๆๆโทรศัพท์ไล่ดูชื่อเพื่อนๆ แต่ก็ไม่รู้จะโทรไปหาใครดี...ถ้าพูดถึงช่วงนี้ไม่ได้รู้จักใครๆใหม่ๆ เลยคิดไปคิดมา ตกลงเราเพื่อนเยอะหรือว่าเพื่อนน้อยกันแน่เนี่ย…มันเหงานะ ใครว่างชวนไปเที่ยวบ้างก็ได้

            อีกเรื่องเป็นเรื่องที่คิดว่าในชีวิตผู้หญิงทุกคนต้องคิดเรื่องนี้ คือ เรื่องการแต่งงาน...เนื่องจากช่วงปีที่ผ่านมาหลายๆ คนที่รู้จัก รวมทั้งพี่สาวก็ได้สละโสดไปหลายคน...ทำให้เจอคำถามว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน ถามว่าอยากแต่งงานมั๊ย คำตอบคือ อยากแต่งงาน อยากมีครอบครัว อยากมีลูกน่ารัก ๆ...แล้ว ถ้าถามว่าตอนนี้ถ้ามีคนมาขอแต่งงานจะแต่งงานมั๊ย คำตอบคือคำว่า ไม่....ฟังดูอาจจะคิดว่า อ้าว!!ไหนบอกว่าอยากแต่งงาน...ใช่ค่ะ อยากแต่งงาน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้...เพราะอะไรเหรอ...ตอนนี้รู้ตัวดีว่ายังไม่พร้อมที่จะไปใช้ชีวิตร่วมกับใคร จะไปดูแลใคร แค่ตัวเองยังเอาไม่รอดเลย พ่อกับแม่เรายังดูแลไม่ได้เลย แล้วอยู่ดีๆจะมีอีกคนที่เราดูแลเพิ่มขึ้นมาอีก...อีกอย่างที่คิดมาตลอดว่า คนที่จะมาแต่งงานกับเรา ไม่ใช่จะมาดูแลเราแค่คนเดียว แต่ต้องดูแลพ่อแม่พี่น้องของเราได้ด้วย (มีของแถมซะขนาดนี้จะมีใครกล้าขอแต่งงานมั๊ยเนี่ย) เลยทำให้เกิดความคิดที่ว่า หรือว่าเรายังไม่เจอคนที่ใช่สำหรับเรา เราจะรู้ได้ยังไง ว่าผู้ชายคนไหนคือคนที่ใช่ วันนี้แชทคุยกะเพื่อนคนนึงว่า เมื่อไหร่เราจะเจอคนๆนั้น คนที่เราอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับเค้า...คนที่ไม่ใช่ทำให้เรารู้สึกแค่อยากอยู่ด้วยกันตลอด แต่คือคนทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่อยากจากเค้าไปไหน คือคนที่เข้าใจ คอยอยู่เคียงข้าง พร้อมที่จะปกป้องเรา คือคนที่คอยสังเกต และเข้าใจในตัวเรา เหมือนแค่มองตาก็รู้ใจอารัยทำนองนั้น และเราก็รู้สึกแบบนั้นกับเค้าเหมือนกัน.....เพื่อนตอบกลับมาว่า ในชีวิตจริง ไม่มีแบบนั้นหรอก อาจจะมีก็ได้ แต่ก็คงน้อยคนมากที่จะเจอ....หรือว่าคำว่า ผู้ชายในฝัน มันก็คือผู้ชายในฝันจริงๆ.......ถามว่าตอนนี้มีใครเข้ามาจีบมั๊ย คำตอบคือ มี....มีมาแล้วก็หายไป หายไปแล้วก็กลับมา กลับมาแล้วก็หายไปอีก หรือว่าหายไปแล้วหายไปเลย หรือที่อยู่ดีๆกลายเป็นเพื่อนกันแทนก็มี หรือที่คนที่ดี จริงๆใจเสมอต้นเสมอปลายรู้จักคบกันมานานก็มี(อยู่ก่ำกึ่งระหว่างคำว่าแฟนและเพื่อนสนิท (ถ้าอ่านแล้วอย่างอนนะ..อย่าโกรธ..อย่าหายไปด้วย.ขอโทษที่เห็นแก่ตัว))... … … … ก็มานั่งคิดว่าอะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอน คนที่เราคิดว่าเค้าไม่ใช่ในเวลานี้ อาจจะเป็นคนที่ใช่สำหรับเราอนาคตก็ได้ หรือคนที่เราคิดว่าใช่สำหรับเราในเวลานี้ เค้าอาจจะไม่ใช่ คนที่ใช่ในอนาคตก็ได้ เอาเป็นว่าให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่างล่ะกันดีกว่า......ถ้าพร้อมเมื่อไหร่จะไปขอแต่งงานเองเลย ไม่ต้องรอให้มาขอก็ได้

            สงสัยว่าช่วงนี้คงจะอ่านหนังสือนิยายรักโรแมนติกที่พี่สาวคนโตขยันซื้อมามากไปหน่อย (ซื้อมาหลายเล่มมากๆๆ) เลยทำให้อยากมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ หรือว่าจบแบบ Happy Ending เหมือนในหนังสือ...เอ๊ะ!! หรือว่าที่มาของอาการป่วงเป็นเพราะว่าอ่านนิยายมากไป หรือว่าเป็นเพราะว่าเข้าสู่ช่วงวัยทองกันแน่เนี่ย....555 ที่จริงยังมีอีกหลายเรื่องวนเวียนอยู่ในหัว...แต่ว่าคิดว่าพอแล้วดีกว่า เก็บเอาไว้มาระบายเวลาป่วงคราวหน้าล่ะกัน...หลังจากที่ได้ระบายความรู้สึกออกมาเป็นตัวหนังสือ รู้สึกว่าอาการป่วงจะทุเลาลงบ้างแล้ว...ขอขอบคุณทุกท่านที่เสียสละเวลาอันมีค่า มารับฟังแค่เรื่องเล็กๆของผู้หญิงตาเล็กๆคนหนึ่ง -_-  เพราะว่าคิดว่าเรื่องของจุ๊บที่เล่าไป อาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ หากเทียบก็เรื่องแย่ๆที่ใครอีกหลายๆคนต้องเจอ....ขอบคุณค่ะ

มาแล้ว....มาแล้วววววว ตามคำสัญญาค่ะ...ไปถ่ายรูปเด็กๆมาแล้ว แต่ว่ายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไว้จะไปถ่ายมาลงใหม่อีกทีนะคะ.......งานนี้ไปถ่ายพระเอกกับนางเอก เล่นตัวเหลือเกินค่ะ...ไม่ยอมอยู่นิ่งๆให้ถ่าย ไม่เหมือนตัวประกอบทั้งหลาย มานั่งนิ่งหน้ากล้อง เก๊กหน้าสวยหน้าหล่อให้ถ่ายกันตรงๆ

คุณแม่คุ๊กกี้ค่ะ...ปกติหล่อนจะไฮเปอร์มั่กๆๆ ไม่ยอมอยู่นิ่ง แต่นี่นั่งเก๊กหน้าสวยอยู่นานมั่กๆๆ

เลยต้องหันกลับมาถ่ายรูปคุณเธอซักแช๊ะ 2 แช๊ะก่อน   

สงสัยจะร้อนแต่ละรูปที่ถ่ายออกมาแลบลิ้น แฮะๆๆทุกรูปเลย

นู๋หมีใหญ่ค่ะ...ปกติก็จะไฮเปอร์สุดๆเหมือนกัน แถมไม่ค่อยเข้ามาคลอเคลียใกล้ๆเท่าไหร่

แต่วันนี้มานั่งหน้าแป้นแล้นนน อยู่ข้างหลัง เลยต้องถ่ายคุ๊กกี้ที หมีใหญ่ที

ข้าวตอก SuPer DoG นี่ก็อีกตัว ยืนถ่ายรูปอยู่ ก็มายืนเข้ากล้องไม่ยอมไปไหน

เป็นหมา Super Dog จริงๆนะคะ..ปีนรั่วเองได้ รั้วสูงๆๆด้วยนะ ไม่เคยถ่ายรูปทันซะทีตอนปีนรั้ว

เคยมีวีรกรรมโดนไล่ออกจากบ้านค่ะ..แต่สุดท้ายก็สามารถมาตามหาจุ๊บเจอถึง ม.เชียงใหม่

รู้สึกจะเขียนเขียนไว้ใน Blog เก่าๆ .. เอ๊ะ!! หรือป่าวน๊า ถ้ายังจะมาเล่าให้ฟังทีหลังล่ะกัน

ในที่สุดก็มาถึงพ่อเอก นางเอกของเราค่ะ...Golddy & Money

ความเดิมจาตอนที่แล้ว....ตกลงพ่อไม่ถูกหวยค่ะ เลยมีมติว่าถ้าใครสนใจอยากเจรจาธุรกิจสามารถติดต่อเข้ามาได้...แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงค่ะ

เพราะรู้สึกว่าตอนนี้แต่ละคนเริ่มจะหลงรักเจ้าตัวเล็กเข้าให้แล้ว (อีกแล้ว)

คุณแม่แนนซี่กะคุณลูกๆค่ะ..กำลังนอนกินนมอย่างเอร็ดอร่อย อิอิ

นู๋ Money แสนเรียบร้อย ชอบไปหลบมุม หรือไม่ก็แอบอยู่หลังกะลามัง แล้วยื่นหน้ามาแอบดูค่ะ

คุณชาย Golddy จอมซน เห็นหน้าเรียบร้อยแบบเนี่ย แต่ว่าซนสุดๆๆแถมชอบแกล้งน้องสาวเป็นที่สุด 

นู๋น่ารักมั๊ยค่ะ...แต่ว่ามองเห็นนู๋กันหรือป่าวเอ่ยยยย

ถ่ายรูปคู่ อิอิ เขินๆๆ ยังไม่กล้ามองกล้อง

แง แง นู๋โดนแกล้งอีกแย้ววววววว

• ไม่เข้าใจเวลาแฟนเก่าโทรมาขอคืนดี...นึกยังไงถึงอยากกลับมาคบกับเรา ในเมื่อตอนเลิก เค้าเป็นฝ่ายมีคนอื่น แล้วบอกว่าเราไม่ดีอย่างโน่น อย่างนี้...ก็ในเมื่อไม่ชอบมาขอคืนดีทำไม ในเมื่อคราวที่แล้วคบกันยังไม่รอดเลย คราวนี้คิดได้ไงว่าจะคบกันรอด
• ไม่เข้าใจเวลาที่มีผู้ชายจีบผู้หญิง จีบๆแล้วก็หาย มาๆไปๆ โทรมาไม่โทรมา บางทีหายไปเป็นปี แล้วโทรกลับมาคุยเหมือนเดิม...ทำเป็นพูดจ๊ะจ๋า...ไม่เข้าใจเลยว่า ผู้ชายไม่รู้เหรอว่าในเมื่อเค้าทำตัวแบบนี้ เค้ายังจะมีสิทธิ์มาตีสนิท มาคุยจ๊ะจ๋ากะผู้หญิงได้เหมือนเดิม....ไม่รู้สึกละลายใจบ้างเลยเหรอไงห๊า
• ไม่เข้าใจผู้ชายเวลาเราคุยกะแฟนเก่า หรือว่าคนที่เคยมาจีบ (ซึ่งตอนนี้เป็นเพื่อนกันจริงๆ) ที่เค้ามาขอคำปรึกษา ทำไมต้องโมโห ทำไมต้องหาเรื่องทะเลาะ แต่ทีเวลาตัวเอง กลับบอกว่าไม่มีอารัย เพื่อนมาขอคำปรึกษา ไม่แฟร์นี่ว๊า แล้วมาว่าผู้หญิงยุ่งอีก
• ไม่เข้าใจเวลาที่ผู้ชายโดนจับได้ว่ามีผู้หญิงอื่น ทำไมถึงแก้ปัญหาด้วยการหายหน้าไปเลย ปิดมือถือ ตามตัวไม่ได้ ทำตัวเป็นใบ้อย่างเดียว
• ไม่เข้าใจๆๆๆๆๆๆๆ อีกหลายเรื่อง

เฮ้อออ ขี้เกียจๆๆๆ...............................ขอแนะนำเพื่อนๆมีช่วงนี้รู้สึกไม่สบายใจ ไปทำบุญค่ะ  ทำสิ่งดีๆให้กับจิตใจดวงน้อยๆของเรา งิงิ...วันพรุ่งนี้ก็จะไปทำสังฆทานที่วัดร่ำเปิงกะเพื่อนสาว...ใครที่คิดจะทำบุญด้วยการถวายสังฆทาน ขอแนะนำว่าให้ไปซื้อของเอาเองดีกว่า เพราะว่าชุดสังฆทานถังเหลืองๆที่เค้าจัดไว้ บางที่ของก็คุณภาพไม่ดีค่ะ....ถ้าจะซื้อเองต้องมีสิ่งของสำคัญดังนี้นะคะ ข้าว น้ำ น้ำตาล เทียน ธูป หรือว่า หลอดไฟ นะคะ แล้วอย่างอื่นตามแต่ศรัทราจ้า

ป.ล อ่าน Blog นี้แล้วจะงงหน่อยนะ เพราะว่าไม่ได้คิดจะเขียนอะไรเยอะแยะขนาดนี้...จะเข้ามาบอกแค่ 2 ย่อหน้าแรกเท่านั้น...คงจะเป็นเพราะเรื่องราวของเพื่อนๆ คนรู้จักวนเวียนอยู่ในหัว และอากาศภายนอกเป็นใจให้เกิดอาการ...งิงิ จริงๆฝนตกหนัก กลับบ้านไม่ได้..เลยนั่งพิมพ์ก๊อกๆแก๊กๆไปเรื่อยเปื่อย.....อ่านแล้วอาจจะมี ง.งู โผล่ขึ้น 2 ตัว ถึงเป็นฝูงได้ อิอิ.......

ป.ล2 แง แง ฝนก็ตก รถก็ติด กลับบ้านไม่ได้ ฮือ ฮือออออ จะรีบกลับบ้านไปแต่งตัวสวย...ไปเที่ยวซักหน่อย......โย่วๆๆ คืนนี้เจอกันที่ RiverSide นะจ๊ะ Girls Gang...Let's Party